Weekendspecial: Vaagheid, clusteren en splitsen en drempelwaarden

Logica en vaagheid. Dat is precies wat de inkoper te parten speelt, bij inkopen. Dit is allemaal veroorzaakt doordat wetgevingsjuristen weinig weten van rechtsfilosofie, want dat schijnt alleen maar te gaan over hoofddoekjes. Ik moet dit helaas achter een paywall zetten. Ten eerste is er binnenkort ook letterlijk een glazen plafond aan de UvA, waar bij “geesteswetenschappen” zoals filosofie maar geen vrouwen worden aangenomen, ook al zijn ze allemáál beter. Ten tweede is ‘t niet de bedoeling dat Dhr. Baudet die mijn mooie baantje als promovendus rechtsfilosofie gestolen heeft, nog veel wijzer wordt door Aanbestedingsnieuws, als AN er geen enkele credits voor krijgt. Ten derde betaalt dat sexistische PIANOo helemaal niks voor Aanbestedingsnieuws. Zitten wij hun werk te doen voor de kat zijn viool?! Voor wanhopige inkopers willen we de informatie nog wel doormailen. Stuur maar een mail naar de redactie. Je mag het onderhands gunnen.

Een goed voorbeeld van logica en vaagheid is het clusteren en splitsen gebeuren. Je mag niet onnodig clusteren. Je mag een order niet onnodig splitsen. Waar ligt de grens? Wanneer is het onnodig? Stel je hebt een continue vraag voor balpennen. Elke week een variërend aantal tussen de 50 en de 100. Besteed je de vraag naar balpennen dan een keer per jaar aan? Een keer per vier jaar?  Een keer per week? Waar begrens je de inkooporder?

Een ander mooi voorbeeld is het kleurverloop in de grenzen bij drempelwaarden, in de Gids Proportionaliteit. Waar ligt de grens? Is de grens bij licht oranje? Bij Rood? Bij Groen? Hoe je de Gids Proportionaliteit ook vasthoudt, een duidelijke norm komt er niet uitgevallen. Zo is het ook niet bedoeld, werd er dan veelal geroepen door de mensen die bij PIANOo rondlopen waarvan ik de naam maar niet zal noemen. Hun idee is van die schrijfgroep dat zij beleidsaanwijzingen gaven. Zij konden er “ook niets aan doen”dat Maxime Verhagen dit tot wet in materiële zin ging verheffen door het te publiceren in de Staatscourant. Dat was onbedoeld revolutionair, wettenbundels verschenen helemaal niet in kleur, behalve misschien de Wegenverkeerswet met al die verkeersborden en zo.

Er is een bepaald onvermogen in intellectuele mensen om grenzen te trekken. Dat komt, omdat grenzen middellijk zijn, om niet te zeggen, volstrekt arbitrair. Het is echt heel vervelend is als je iets niet kan inkopen omdat het net €1000,- boven de drempelwaarde is en je het zou moeten aanbesteden waarna je bij de concurrent die veel slechter is uitkomt. Omdat dat zo onwensenlijk is, zijn de grenzen bij voorbaat vaag getrokken. Dat is hartstikke hip en trendy bij partijen als D66. Tussen moord en euthanasie zit ook helemaal geen duidelijke grens. En bij GroenLinks al helemaal. Na hoeveel keer slaan ga je precies weg bij je multiculturele echtgenoot? D66 noemt zichzelf het redelijke alternatief.

Wat moet je daar nu mee als inkoper. Het enige wat je hieraan kan aflezen is dat de kinderen van die schrijfgroep van de Gids Proportionaliteit, waarschijnlijk strontverwend zijn en nooit duidelijke grenzen hebben meegekregen. En Maxime Verhagen die accepteert dat allemaal maar, dat moet echt een abuser zijn. Want dat ben je, als je geen nee kan zeggen, tegen iemand die geen nee kan zeggen. Je gaat algauw hun grenzen over. En dan kunnen zij geen nee zeggen. En dan ga jij weer hun grenzen over, want jij kan daar geen nee tegen zeggen. En dan kun jij als Schrijfgroep geen nee zeggen. Je wordt op handen gedragen maar het is je nooit genoeg, omdat het nooit is wat je echt wil, anders had je meteen al nee gezegd. Als het ons dui1delijk was wanneer we hadden willen aanbesteden, hadden we eerder nee gezegd. Tegen die hele Europese Unie tegen dat belachelijke aanbesteden. Je kan toch niet limbodansen tegen een betonnen muur. Wat maakt het jou dan uit hoe hoog die muur is??!??

Ik pleit daarom al enige tijd voor het onredelijke alternatief. Grenzen moeten keihard en arbitrair zijn. Dat hoeft niet en dat kan niet en dat slaat nergens op, maar dat moet wel, zodra de ellende de spuigaten uitloopt. Dan moeten we een keertje onredelijk nee zeggen, om te voorkomen dat we blijven wachten tot het redelijk is om nee te zeggen en er daarbij onschuldige slachtoffers vallen. Je hoeft je niet te laten slaan. En als je die stap al niet kan zetten, hoef je je niet blijvend te laten slaan. En als je daar al geen nee tegen kan zeggen: je hoeft je niet tot je dood aan toe blijvend te laten slaan. Ook al is het onredelijk om je psychotische echtgenoot eens een duidelijke nee te zeggen. Je bent wel getrouwd maar zó ben je niet getrouwd.

De ellende met dat aanbesteden gaat maar door en door en door. Het kan helemaal niet, maar het moet toch. Met al die onduidelijke grenzen, weet je als inkoper nooit, of je het nu goed doet of niet. Overheidsinkopers krijgen hun baan van deze moeilijke nee-zeggers van de Schrijfgroep en de D66 en de Maxime Verhagens. Zij zijn eigenlijk in de rol van abuser geforceerd. Door een andere abuser, die geen nee kon zeggen tegen iemand die geen nee kan zeggen. Mijn idee is dat inkopers hiertegen het beste zouden kunnen gaan staken. Want je kan je werk alleen maar doen, als je een duidelijke grens hebt. Je moet op een bepaald moment nee kunnen zeggen. Genoeg is genoeg.

Ik pleit hier niet voor het leggen van de grens bij 5 miljoen. Je kan best wel aanbesteden, als er eigenlijk te veel marktpartijen zijn. Als je daar op basis van een tender aan meer partijen iemand uit kan kiezen. Maar je kan niet Europees Aanbesteden. De grens ligt dus daar, bij Europees Aanbesteden. Eigenlijk is de grens al bereikt met het WTO-verdrag maar dat was niet werkelijk verplicht, in tegenstelling tot de EU wetgeving waarbij de Europese Commissie sancties op kan leggen. De grens is simpel. Je kan nu eenmaal niet op basis van het gelijkheidsbeginsel inkopen. Dat is flauwekul en dus moeten we daar helemaal mee ophouden. Hartstikke mooi al die transparantie van overheidsinkopen. Leuk, dat TED. In sommige opzichten is TenderNed heus een zegen.Maar Europees openbaar aanbesteden, leidt nu eenmaal niet tot doelmatig inkopen.

Overheidsinkopers blijven ook maar doorgaan met zichzelf door een duurzaam en innovatief gaatje persen, maar het einde is nu toch wel in zicht. Ik zou me maar aanmelden bij het FNV of CNV, als overheidsinkoper. Want je wil toch niet je baan kwijt zijn, omdat zij zo nodig willen dat jij te kleine politiewagens inkoopt? Als die wetgevingsambtenaren geen pennen meer hebben om te stelen, leren ze misschien eindelijk een lesje daar. En anders, als ze voortaan op krukjes moeten zitten. En anders als hun kantoor instort met hun duurzame bollenplaatvloer. We love the abuse because it makes us feel like we are needed.

 

redactie Auteur

Geef een reactie