PIANOocongres 2026 Spotlight op de toekomst
Op donderdag 4 juni 2026 vindt de 20ste editie van het PIANOo-congres plaats in het Beatrix Theater in Utrecht. In de schijnwerpers: de toekomst van publieke inkopers. Het thema voor dit jaar is ‘Spotlight op de Toekomst’, voor PIANOo een podium aan maatschappelijke ontwikkelingen als veiligheid en artificiële Intelligentie (AI).
Licht uit, spot aan. Op donderdag 4 juni gaat het doek op voor het PIANOo-congres 2026. Net als de wereld om ons heen, verandert de inkooppraktijk razendsnel. De toekomst van het inkoopvak speelt daarom de hoofdrol op het congres.
Met de ‘Spotlight op de Toekomst’ belichten de organisatoren hoe het landschap van publiek inkoop de komende jaren gaat veranderen. Onderwerpen zijn onder meer oplossingen als AI en onderwerpen zoals MKI (Milieukosten indicator) en veiligheid. Ook passeren de herziening van de Aanbestedingsrichtlijnen en de verlenging van het manifest MVOI de revue.
Op 4 juni vraagt PIANOo van inkopers om de regie te pakken over de toekomst van publieke inkoop. Hoe blijft het inkoopvak toekomstbestendig? En hoe zorgen we voor juridisch vakmanschap, garanderen we strategische wendbaarheid en nemen we maatschappelijke verantwoordelijkheid als basis?
In het ruime aanbod van deelsessie passeren onder andere MKI (Milieu Kosten Indicator) en de herziening van de aanbestedingsrichtlijnen de revue.
Het PIANOo-congres 2026 wordt gehouden in het Beatrix Theater, het culturele podium voor theater en evenementen in Utrecht. Er zijn deelsessies. Die zijn te bekijken via https://www.pianoo-congres.nl/2026
NDR:
Gewoonlijk schreef Aanbestedingsnieuws achteraf een beschouwing maar nu komen we er maar meteen mee.
Een moeilijk te vatten samenhang met de filmwereld, die doet afvragen wie eigenlijk benaderd wordt, met al deze werving.
“Daarmee is dit hét moment om de koers van overheidsinkoop te bepalen. Want samen schrijven we het script voor de toekomst.”
“Samen pakken we de regie op toekomstbestendig inkopen.”
Het idee van de toekomst is immers, dat het nog niet vastligt. Het is nog niet geschreven. Dit is de paradox van de onbegrensde toekomst, iets waar ondergetekende al op wees in 2013 in de cursus Innovatief Inkopen. Van tevoren lijkt het of er een toekomst is met onbegrensde mogelijkheden. Maar dat is alleen omdat de toekomst onbekend is. Je kan een tulpebol planten. Er komt dan niet ineens een gladiool uit. Of een onverlaat met een onbekende hand moet dat op zijn geweten hebben. Uit tulpebollen komt of niks of een tulpebol. Naar die toekomst kun je als kweker heus een adequate slag slaan.
Onbegrensd is het natuurlijk nooit, maar dat weet je pas achteraf. Achteraf was het ook wel duidelijk dat Sien nooit pyrochemicus zou worden, maar het begon ermee dat Sien scheikunde liet vallen, het stond op moment Sien in brugklas nog niet helemaal vast, maar toen Sien het definitieve HAVO-advies kreeg, vriendinnen werd met Bianca, werd het smalle pad van de optimale keuze steeds smaller.
Gaandeweg het pad komt een mens er achter dat gegeven wie hij zelf is, dat de ander niet weet maar ook niet verder over doorvroeg uit desinteresse of in het geval van aanbestedingen, omdat je niet eens mag onderhandelen, dat de toekomst helemaal niet zo open lag als dat het leek, dat de mens vanwege zijn gevallen natuur toch voor de bekende weg koos, per ongeluk blijkt er dan een nieuwe techniek te zijn, waar je voordien nog in het geheel geen rekening had gehouden, als je terugkijkt lijkt het een noodlot waarin er maar 1 mogelijke weg was en dat was de weg die zich daadwerkelijk voordeed. Maar dat is niet zo. Van te voren bekeken is er achteraf gezien ook meer mogelijk.
De toekomst is open maar om die openheid te bereiken en op een ander pad te komen, zul je toch echt de brede weg van de meest voor de hand liggende keuzen moeten verlaten en dat geldt soms ook voor anderen waar je afhankelijk van bent. En als je al weet dat de anderen het verkeerde pad blijven bewandelen, is een alternatief zoeken soms echt het enige wat je kan doen. Frankrijk heeft er dan ook genoeg vertrouwen in het eigen vermogen de eigen zaken te regelen om dat ook echt te doen. Meer landen zouden erbij moeten aansluiten. Er zijn alternatieven.
Dat is het punt waar speltheorie om de hoek komt kijken, waar Tsong Ho Chen nuttige dingen over gezegd heeft en waar Aanbestedingsnieuws graag op was gepromoveerd maar achteraf gezien is het echt niet de moeite waard. De smalle weg leidt soms tot hetzelfde doodlopende weggetje waarin de erkenning van je juridisch/filosofische maar niet rechtsfilosofische prestaties voor de wetenschap aan de top van de top financiëel afhankelijk is gemaakt van triljonairs die wetenschap kruisfinancieren met tienersexslavernij en van dat punt waren we al eens afgeweken voor een ander smal pad namelijk toen diezelfde triljonairs, triljonair werden van mijn belastinggeld voor ruk-software tot stadsdeel Zeeburg besloot dat dat echt niet noodzakelijk was. Om vervolgens na de eerstedebeste fusie weer terug te migreren naar het verspillen van mijn goede geld. Je kan ook aan je klompen aanvoelen dat je dan vervolgens aan de top van de filmwereld waar je de brede weg wil exposen, tegen dezelfde biljonairsfabriek aanloopt. Er is erger leed dat ook nog steeds niet is opgelost.
Er zit soms echt niets anders op dan als een Indiana Jones een nog nieuwer pad zelf banen, waar nog niet eerder een weg was. Maar ook dat scenario is niet vooraf adequaat te beschrijven.
mr.drs. S.M. Ploeg
jurist/filosoof
(geen rechtsfilosoof)
